Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Πίτσα




Όταν ζυμώνετε ψωμί βάλετε λίγο αλεύρι παραπάνω, και με το επιπλέον ζυμάρι φτιάξετε βάσεις πίτσας που θα τις καταψύξετε ή σκέτες ή ντυμένες* ( * στην γλώσσα των πιτσαδόρων πρόσθεση των υπόλοιπων υλικών - στόλισμα  ) . Αλλά και ψωμί να μη φτιάχνετε  αν σας περισσεύει ελάχιστος χρόνος φτιάξτε τις έτσι σαν διασκέδαση .. 



Το ζυμάρι τους φουσκώνει μέχρι να βγάλετε και να κόψετε τα αλλαντικά και τα τυριά απ το ψυγείο , και σαφώς τρεις δικές σας πίτσες θα σας κοστίσουν περίπου όσο μια της πιτσαρίας… χωρίς το ρεύμα 
.. Τις προάλλες έφτιαξα μια τέτοια ζύμη με περίπου μισό κιλό αλεύρι τσουρεκιού – περίσσευμα- και πρόσθεσα και μια δυο χούφτες καλαμποκίσιο ..
2 φακελάκια ξηρή μαγιά  
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού χλιαρό νερό . 
 Λίγη ζάχαρη πάνω στην μαγιά που την βοηθάει , 
λάδι , και αλάτι (να μην έρθει σε επαφή με την μαγιά το αλάτι ) 

Μέχρι να πιώ έναν καφέ , ή να φτιάξω την σάλτσα - που μου παίρνει μισό λεπτό – ή να κόψω τα αλλαντικά και τα τυριά ( αν πρόκειται να ψήσετε την πίτσα αυτή τη στιγμή ) αυτό έχει φουσκώσει 



..Άνοιξα τις πίτσες φροντίζοντας να αφήσω γύρω ένα περιθώριο που θα συγκρατεί τα υλικά και τις έβαλα στην κατάψυξη .. 

Για την σάλτσα δεν υπερβάλω ..πράγματι είναι απλή 
 Μια - δυο κουταλιές πολτό ντομάτας σε μια κούπα τσαγιού με λίγο νερό για να αραιώσει, λίγο αλάτι, πιπέρι , λάδι και ρίγανη, ίσως και μια πρέζα ζάχαρη και είναι έτοιμη για άπλωμα στην πίτσα που δεν πρέπει να βγαίνει απ το περιθώριο.  



Στο "ντύσιμο"  ελάχιστο τυρί  πάνω απ την σάλτσα και μετά τα μανιτάρια   αν σας αρέσουν . 
Πάλι λίγο τυρί ( το τυρί παίζει τον ρόλο του συγκολλητή των υλικών ) και μετά ζαμπόν και ότι άλλο αλλαντικό θέλετε εκτός μπέικον , που το βάζουμε στο τέλος πριν την πιπεριά πάλι με τυρί .. Συνολικά το τυρί που βάζω σε μια πίτσα άντε να είναι ένα φλιτζάνι του τσαγιού . 

Δεν πιστεύω να σας φάνηκε περίεργη η σάλτσα που δεν την βράζω .. 
Αν συνηθίζετε να αγοράζετε πίτσες  έχετε φάει την ίδια χωρίς να το ξέρετε.. 

Ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο στους 300 βαθμούς 10 λεπτά ακριβώς .. δεν ξέρω όμως τι φούρνο έχετε εσείς ..οπότε να την προσέχετε . Επίσης δεν την βάζω σε ταψί .. απευθείας στην σχάρα πάνω σε αντικολλητικό χαρτί

Αυτάαααααα....

Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

Ουζομεζέδες , πάστες και καλοκαιρινά φαγητά




Και όταν λέω πάστες μην πάει ο νους σου στο κακό , εννοώ αυτές τις νοστιμότατες πάστες από ελιά, χαβιάρι , ( που δεν είναι χαβιάρι , ούτε καν μπρικ αλλά ταραμάς ) αντζουγόπαστα , αυτά που τα βρίσκουμε σε σωληνάρια και στολίζουμε τα κρακεράκια μας αυτές τις όμορφες μπουκιές που συνοδεύουν το ούζο μας , το τσίπουρο …και ας μην συνεχίσω με τα ποτά γιατί είμαι εκλεκτική αλλά όχι προκλητική..

 Η αφορμή για τους μεζέδες που στρώθηκα να φτιάξω ήταν ένας καλός φίλος που με ρώτησε πως φτιάχνουμε τους βολβούς ..
Είδος άγνωστο και αδιάφορο για μένα , αλλά έτσι που το περιέγραψε , και κυρίως  που το πασπάλισε με αναμνήσεις μ έβαλε σε πειρασμό,  τέτοιον που ξαμολήθηκα να ψάξω να βρω βολβούς ..και βρήκα .. και τους έφτιαξα ..



Δύσκολο δεν θα έλεγα πως είναι για κανέναν , αλλά όχι για μένα . κι αυτό γιατί δεν γνώριζα πόσο έπρεπε να τους καθαρίσω γιατί όσο και να έβγαζα το πάνω περίβλημα το από κάτω πάλι σκληρό ήταν.
Ευτυχώς που σταμάτησα  και  δεν τους πέταξα όλους , ψάχνοντας να βρώ το τρυφερό τους μέρος. Θα θυμάμαι του χρόνου να βγάλω μόνο το εξωτερικό φλούδι..όπως ακριβώς τα κρεμμύδια .
Θέλουν ολιγόλεπτο βράσιμο , αλλά αρκετές φορές και άλλαγμα νερού την κάθε φορά.



Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να πω πως τα «κρεμμυδάκια» αυτά είναι οι βολβοί του φυτού Muscari .



Ε αυτά τα όμορφα μπλε λουλουδάκια όταν είμαστε μικρές οι δικοί μας δεν μας άφηναν να τα πιάνουμε στα χέρια μας γιατί θα βγάζαμε φούσκες .. Τα έλεγαν μάλιστα και ψώρες ..
Αυτά θυμόμουν και τους βολβούς αντί για δυο –τρεις , τους απόβρασα καμιά δεκαριά φορές από δύο λεπτά ..
Η αλήθεια είναι πως οι ειδικοί συμβουλεύουν ότι δεν πρέπει να τρώγονται .
Μια άλλη αλήθεια είναι
πως όπως κι εμείς , στην Ιταλία ένα είδος μούσκαρι το Lampagioni, με έντονη πικρή γεύση, χρησιμοποιείται στην ιταλική κουζίνα,
 η τρίτη αλήθεια
ότι υπάρχουν σαράντα είδη μούσκαρι και κάποια μπορεί να μην τρώγονται ,
και τέταρτη αλήθεια
 ότι οι ειδικοί μας συμβουλεύουν και να μην καπνίζουμε..

 Ως τόσο για να κλείσω την παρένθεση πρέπει να προσέχουμε ..Αν δεν γνωρίζουμε κάτι ας μην το ακουμπάμε..πόσο μάλλον να επιχειρήσουμε να το φάμε. Τέλος με τους βολβούς .. Πως έγιναν αφού τους έβαλα για ένα διάστημα στο ξύδι με λίγο αλάτι? ?? Τέλειοι , παράξενοι, θαυμάσιοι και πικροί.. Όμως θεϊκά πικροί .. Όπως ο πρωινός καφές μας ..




Μετά περάσαμε στις πάστες που τις έφτιαξα έχοντας μπούσουλα την γεύση απ αυτές του εμπορίου .. Αν μη τι άλλο , οι δικές μου , ξέρω τι έχουν μέσα..
Προς το παρόν έφτιαξα μια με ταραμά και μία με ελιές .. στην συνέχεια θα φτιάξω και με άλλα υλικά..






Ένα απ τα ανοιξιάτικα – καλοκαιρινά φαγητά είναι το Μυτιληνιό σφουγγάτο και λέω ανοιξιάτικο γιατί τώρα είναι στις δόξες του ο μάραθος.. Κι αυτό μεζές ..τουλάχιστον στα καφενεία της Μυτιλήνης ..



Σφουγγάτο  ( η συνταγή εδώ ) και γκιουζλεμέδες (gozleme ..) στην Τουρκία είναι φαγητό του δρόμου και τους συνοδεύουν με αριάνι ή τσάϊ.. Εμείς με ούζο ή τσίπουρο …κι εγώ… κλασικά.. με κόκα κόλα ..

Αυτοί που έφτιαξα σήμερα δεν έχουν τυρί και αυγό όπως συνηθίζεται.. έχουν μόνο κρεμμύδι φρέσκο και ξερό , πατάτα βραστή λιωμένη, μπόλικο μάραθο, και αρκετό κόκκινο πιπέρι …μέσα έξω.. αν καίνε?? Φτάρνισμα σε πιάνει…





Το κυριότερο στους γκιουζλεμέδες είναι το φύλλο..
(το δικό μου το άνοιξα  με το χέρι χωρίς πλάστη)  Θυμάμαι την γιαγιά μου όταν συζητούσαν με τις Μικρασιάτισσες φιλενάδες της, έλεγαν πως το φύλλο πρέπει να φεγγίζει ..τόσο λεπτό δηλαδή .. transparent το έλεγε η γιαγιά μου που μας είχε τρελάνει στο γαλλικό,
ενώ σε ένα λεπτό μπορεί να την άκουγες  να λέει :
- Ελίτσαααααα ..έλα ..το φαγητό είναι hazır !!!! η καλή μου η γιαγιά….

Και μια συμβουλή δώρο
Μπορούμε να καταψύξουμε μάραθο τώρα που είναι η εποχή του όπως ακριβώς τον μαϊντανό ..

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Κρέπες




Οι γλυκές κρέπες που μου έφτιαχνε η γιαγιά μου και τις γέμιζε με βύσσινο γλυκό ήταν περιέργως γλυκό της μαθητικής εκδρομής . 
Και λέω περιέργως γιατί δεν βολεύει να κουβαλάει ένα παιδί κρέπες με βύσσινο ..
ούτε μπορεί να χειριστεί το τρατάρισμα στους συμμαθητές του. 
Αν και οι συμμαθητές μου ούτε από ευγένεια δεν δοκίμασαν ποτέ αφού με μια γκριμάτσα αηδίας με πρόσβαλαν κατάμουτρα νομίζοντας πως τους πρόσφερα ομελέτα με γλυκό του κουταλιού. 
Εγώ ντρεπόμουν,  παρατούσα τις κρέπες , και όταν γύριζα στο σπίτι το βράδυ τα έβαζα με την γιαγιά μου, και μετά τις απολάμβανα με την ησυχία μου..

Όπως και να χει για μένα κρέπα θα πεί εκδρομή στην Κράτηγο , θα πεί πεταλίδες στα βράχια , και μπουκέτα από μωβ αμάραντους ..…………………………………………………………………………………………………………

Η μαστοριά στην κρέπα είναι να σου γίνει λεπτή και μεταξένια .. 
Και η μαστοριά δεν είναι θείο χάρισμα ούτε χρειάζεται εμπειρία …απλά ο χυλός που θα κάνουμε να είναι όσο γίνεται αραιός .. 

Συνήθως η δόση όπως λένε , βγάζει οκτώ με δέκα κρέπες σε μέγεθος πιάτο φαγητού . 
Με πιο αραιό μείγμα έβγαλα σχεδόν τις διπλές σε αριθμό. 



Τα υλικά 
 Ένα φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσης κοσκινισμένο, 
 1 κούπα και μισή κούπα γάλα
2 αυγά 
 ένα κουταλάκι ζάχαρη 
 μια πρέζα αλάτι 
 λάδι για το μείγμα ( όσο περίπου βάζουμε στην σαλάτα μας ) 
και λάδι για το τηγάνι . 

Πάντα αφήνουμε το μείγμα στο ψυγείο από 20 λεπτά ή ως την άλλη μέρα.. 
Το βάζω σε ένα μεγάλο σέηκερ , ( ή μπουκάλι ) και για να μην πιάνει τόπο αλλά και για να μπορώ να το ανακατέψω για να κάνει τις μικρές φουσκίτσες που  θα την κάνουν να μοιάζει  με μεταξένια δαντέλα.. 


Πάντα στο βαρύ μαντεμένιο μου τηγάνι  ένα λεπτό απ την μια μεριά και μισό απ την άλλη..


 Το μέτρο για το δικό μου το τηγάνι είναι ένα μισογεμάτο ( ¾ ) φλιτζανάκι του καφέ. 
 Και στο τηγάνι αλλά και μέσα στο μείγμα το λάδι είναι σπορέλαιο. 
Το αραιώνουμε όσο χρειαστεί με γάλα.. 



 Μόλις κρυώσουν θα τις βάλω στην κατάψυξη για αργότερα..


Γλυκά, με τηγανιτή ζύμη ( Κράπφεν και άλλα )




Ντόνατς, κράπφεν , λουκουμάς , παρά τις μικροδιαφορές τους και τον τόπο προέλευσής τους , δεν είναι τίποτα άλλο από τηγανισμένη ζύμη μαγιάς , σκέτη, ή με προσθήκη γάλακτος και αυγών.. 

Ο δικός μας «λουκουμάς» - της παραλίας – μάλλον είναι μια παραλλαγή των παραπάνω και ιδίως με τα ντόνατς , αφού καμιά σχέση δεν έχει με τους γνωστούς ζουμερούς απ το σιρόπι λουκουμάδες γλυκό πασίγνωστο στα βαλκάνια . 

Αυτό που χαρακτηρίζει αυτές τις τηγανιτές ζύμες είναι η τρύπα στην μέση των ντόνατς και του «λουκουμά» και η γέμιση από κρέμα ή μαρμελάδα στα κράπφεν.. 
Η επικάλυψη με γλάσο ζάχαρης στα ντόνατς , 
η χοντρή ζάχαρη στους «λουκουμάδες» 
και η άχνη στα κράπφεν .. 

Πάντα ήθελα φτιάξω κράπφεν και κάθε φορά που πήγαινα στο μαγαζί τα τσάκιζα βλέποντάς τα πάνω στο μπάρ επιλέγοντας αυτά με την κρέμα σαμπάνιας αφού τα άλλα είχαν γέμιση μερέντας το μισητό υποκατάστατο σοκολάτας , όπως μισητά είναι όλα τα υποκατάστατα για μένα .. 
Προμηθεύτηκα τα υλικά και τα καμάρωνα χωρίς να τολμώ να ξεκινήσω από φόβο πως δεν θα τα καταφέρω.. Η φοβία μου έφυγε ξαφνικά με το γνωστό : Ε ! και ?? που δυστυχώς μου έρχεται πολύ αργά και αφού έχω χτυπηθεί κάτω σαν χταπόδι για πράγματα χωρίς ουσία . Και έχω παρατηρήσει ότι τέτοιου είδους φοβίες εξαφανίζονται πάντα μεσονύκτιες ώρες .. Φτιάχνω κράπφεν λοιπόν ώρα 2 π.μ. 

Υλικά 400 γρ. γάλα 
 40 γρ. μαγιά 
 50 μλ λάδι 
 1 κουτ. Σούπας ζαχαρη 
 μια πρέζα αλάτι , 
2 αυγά, 700 γρ. ( και κάτι παραπάνω ) αλεύρι σκληρό . 

 Εκτέλεση 
Βάζουμε την μαγιά ( εγώ έβαλα τρία φακελλάκια ) μεσα στο χλιαρό γάλα μαζί με την ζάχαρη και την ανακατεύουμε ρίχνοντας λίγο αλεύρι για να γίνει ένας αραιός χυλός . 
Χτυπάμε να διαλυθούν οι σβόλοι και ρίχνουμε το λάδι και λίγο αλεύρι ανακατεύοντας συνεχώς .. Ρίχνουμε το αλάτι και τα αυγά χτυπημένα και όταν ενωθούν όλα προσθέτουμε το υπόλοιπο αλεύρι ανακατεύοντας το μείγμα με κουτάλι και το αφήνουμε να φουσκώσει 
Εμένα μου φούσκωσε αμέσως και νομίζω πως αιτία ήταν η περισσότερη μαγιά που έβαλα φοβούμενη ότι ήταν πολυκαιρισμένη και άρα αδύνατη .. 

Όταν φουσκώσει την ρίχνουμε σε αλευρωμένη επιφάνεια ..πρέπει να είναι αφράτη και να κολλάει στα χέρια .. 
Βουτάμε τις παλάμες μας σε αλεύρι και διπλώνουμε απαλά το ζυμάρι ξανά και ξανά. ( δεν ζυμώνουμε με τις γροθιές μας ) 
Όταν πάψει να κολλάει , σχετικά , το ανοίγουμε σε φύλλο χοντρό περίπου ένα δάχτυλο και το κόβουμε με ένα ποτήρι στο μέγεθος που μας αρέσει .. ( πάντα με την βοήθεια  του αλευριού ) 

Τα σκεπάζουμε με πετσέτα να φουσκώσουν και τα τηγανίζουμε ελάχιστα σε καυτό σπορέλαιο . 
Τα βγάζουμε σε απορροφητικό χαρτί και τα γεμίζουμε με μαρμελάδα απ το πλάι .. 



( Τα γέμισα με πιστολάκι μπισκότων ) και μετά , ή τους ρίχνουμε άχνη με ένα σουρωτήρι ή τα πασπαλίζουμε σε κλειστή σακούλα με άχνη ( όπως αλευρώνουμε τα κεφτεδάκια ) και μετά τα τινάζουμε και τα τοποθετούμε σε δίσκο που σκεπάζεται ( Τουρτιέρα ? )


Σάββατο, 8 Απριλίου 2017

Αχλάδια με σοκολάτα




Τόσο απλά που δεν χρειάζεται  συνταγή ..
Δροσερά  μαζί με παγωτό 
αλλά και σκέτα ..έτσι για να ανοίγεις το ψυγείο το απόγευμα και να υπάρχει μέσα κάτι  σοκολατένιο..

Α !!  και νηστίσιμα αφού η κουβερτούρα έχει μέσα λίγη φυτική κρέμα..



Με φόντο  οινοπνεύματα και λικέρ που τους ταιριάζουν..






Και μια κουταλιά μελωμένη και μυρωδάτη ..

Και επειδή  μου ζητήσατε την συνταγή και σας την έδωσα απ το f/b την αντιγράφω κι εδώ.. 

Ελιά Μαϊστρα Σιγά την συνταγή βρε Μελιλοτίτα !! 
Βράζεις τα αχλάδια ( χωρίς να τα λιώσεις ) σε ένα σιρόπι ελάχιστα πιο πυκνό απ της κομπόστας , βάζοντας μέσα ότι μυρωδικό θέλεις μετά τα βάζεις στο ψυγείο ( εκτός σιροπίου  ) για να κρυώσουν , αλλά και να στεγνώσουν όσο γίνεται και μετά τα βουτάς σε λιωμένη κουβερτούρα ( με προσοχή μην τα ταλαιπωρήσεις ή σου σπάσει το κοτσάνι ) στην οποία βάζεις λίγη κρέμα γάλακτος ( οσο πιο πολύ κρέμα βάλεις τόσο πιο μαλακή θα γίνει η επικάλυψη ) 
Αν δεν βάλεις καθόλου θα έχεις το αποτέλεσμα που ήθελα εγώ .. να τα δαγκώνεις και να κάνουν κρατς ..αλλά δεν τα κατάφερα .. Α ! Την ώρα που βράζουν τα αχλάδια να τα σκεπάσεις με ένα αντικολλητικό χαρτί και μετα με το καπάκι για να κρατήσουν το χρώμα τους και την κουβερτούρα να την λιώσεις σε μικρό και στενό σκεύος για να μη σε δυσκολέψουν στην βούτα ... Νταξ ???????????

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Μέρα μακαρονιών



Σαν παγκόσμια γιορτή  μου ακούγεται ο τίτλος  αλλά  ναι,
σήμερα ήταν η μέρα  των μακαρονιών 
πρώτον γιατί βαριόμουνα να πάω στο σούπερ μάρκετ
δεύτερον γιατί έβρεχε  ενώ κανονικά θα έπρεπε να έχει έναν λαμπερό ήλιο  ώστε να κάνεις κέφι να βγεις έξω 
και τρίτον γιατί είναι η εποχή να κάνω την αγαπημένη μου πράσινη μακαρονάδα  με τσουκνίδες
( άντε πάλι οι συνειρμοί , πράσινη μακαρονάδα -  πράσινη ανάπτυξη...)



Κανονικά, η ποσότητα του αλευριού που έβαλα ήθελε ακόμα ένα αυγό.. καμιά διαφορά όμως ..



Το ανακάτεμα  το λές και παιχνίδι ή εγώ το βλέπω έτσι??










 Τα τελευταία μανιτάρια της παραγωγής  του μπαλκονιού έπρεπε  να μαζευτούν και να μαγειρευτούν
Ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε  με την ζύμη που περίσσεψε, ακόμα έναν συνδυασμό  με μακαρόνια - μανιτάρια σε ραβιόλια .


Τα υλικά για την γέμιση ( περασμένα απ το τηγάνι και βρασμένα ελαφρα σε ό,τι ζωμό προτιμάτε ) 

μανιτάρια
κρεμμύδι
σκόρδο
δεντρολίβανο - μαϊντανός
ξύσμα λεμονιού
και τυρί κρέμα











Όλα τους  αυτή τη στιγμή  βρίσκονται σε σακουλάκια και μέσα στην κατάψυξη
κι εγώ σε νιρβάνα ...πως κάτι έκανα....

Το μόνο που με κούρασε  ήταν πως σε κάθε αλλαγή συνταγής απ τα άσπρα μακαρόνια  στα πράσινα κι απ τα πράσινα στα ραβιόλια έπρεπε  να πλένω τα κουζινικά  
- γιατί αλλιώς δεν θα  τα χωρούσε ο νεροχύτης και εμένα δεν θα με χωρούσε η κουζίνα -   , 
με αποτέλεσμα  να ξεχάσω  να φωτογραφίσω  τα τσουκνιδομακάρονα ...ευτυχώς τα είχα φωτογραφίσει παλιότερα ..









Πάντα  τυλιγμένα σε φωλιές  για την κατάψυξη 



Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2017

Παλαιοκηπιανή χορτόπιτα





Παλαιόκηπε με τις όμορφες γεύσεις σου και τους άξιους εργατικούς σου ανθρώπους. μα κυρίως δόξα και τιμή σε κείνες τις καλονοικυράδες που ξεψαχνίζουν κάθε ψήγμα παράδοσης δίνοντας σε μικρούς και μεγάλους της δυνατότητα να γεύονται σε καθημερινή βάση τα λαχταριστά τους εδέσματα χωρίς να αποκαλύπτουν τα μικρά μεγάλα μυστικά τους. 

Η γνωριμία μας με την κυρία Μαρία Καμάτσου μας έκανε να χαθούμε στη γλύκα της φιλοξενίας της και φυσικά υποκλιθήκαμε στην αεικίνητη δράση της εντός κουζίνας μιας και τα αποθέματα ταλέντου της δεν εξαντλούνται στα απλά και καθημερινά. 
Γλυκά και φαγητά απόρροια της γευστικής παράδοσης του τόπου που γεννήθηκε και μεγάλωσε μεταξύ των οποίων και η πιο νόστιμη και μυρωδάτη χορτοτυρόπιτα που φάγαμε ποτέ. Για πάμε να την φτιάξουμε... 

 ΥΛΙΚΑ: 1 κιλό σπανάκι 
1 πράσο 
ραδίκια, ζαχοί, αντώνηδες, καυκαλήθρες και ότι άλλο σε χορταρικό διαθέτετε 
ψιλοκομμένος μάραθος και άνιθος 
φρέσκα κρεμμυδάκια 
1 κρεμμύδι ξερό τριμμένο 
ελάχιστο αλάτι. πιπέρι 
τριμμένη φέτα ή γραβιέρα και λίγη μυζήθρα 
μισή κούπα ελαιόλαδο 
3 με 4 αυγά 
μία κουταλιά σούπας αλεύρι 

 ΓΙΑ ΤΟ ΦΥΛΛΟ: 
1 ποτήρι χλιαρό νερό 
3/4 ποτηριού ελαιόλαδο 
λίγο ξύδι 
ελάχιστο αλάτι 
αλεύρι όσο σηκώσει 

 ΕΚΤΕΛΕΣΗ: Καθαρίζουμε και πλένουμε πολύ καλά τα χόρτα. Κατόπιν τα ζεματίζουμε εκτός από τ σπανάκι που το ζεματίζουμε μόνο του για περίπου 5 λεπτά. 
Τα υπόλοιπα τα βράζουμε σε νεράκι για κανά μισάωρο. 
Σωτάρουμε το ξερό κρεμμύδι στο ελαιόλαδο και κατόπιν ρίχνουμε τα χόρτα μαζί με το κρεμμυδάκια και τα γυρίζουμε αρκετές φορές. 
Μέσα σε μία λεκανίτσα διαλύουμε το αλεύρι μέσα σε νεράκι και ρίχνουμε τα αυγά. 
Τα χτυπάμε λίγο και κατόπιν προσθέτουμε το τυρί. Ρίχνουμε το μείγμα στα χόρτα και ανακατεύουμε να δέσουν καλά. 
Η γέμιση της πίτας μας είναι έτοιμη. 

Σειρά έχει η διαδικασία για το φύλλο. 
Ανακατεύουμε τα υλικά μας και ζυμώνουμε. Κατόπιν αφού αφήσουμε λίγο τη ζύμη να ξεκουραστεί ανοίγουμε 2 φύλλα και στρώνουμε το ένα σε λαδωμένο ταψί. 
Ρίχνουμε τη γέμιση και στρώνουμε το άλλο φύλλο από πάνω. 
Χαράσσουμε την πίτα μας και τη βάζουμε για ψήσιμο αρχικά στους 200 και κατόπιν στους 180 βαθμούς για 45 περίπου λεπτά. 



Καλή σας όρεξη!!

lesvoskitchen.gr  

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Νηστίσιμα μπιφτέκια ( θαλασσινών )




(Παρένθεση) 
Ποτέ δεν μ αρέσει να ανακατεύω τις γεύσεις στα θαλασσινά. 
Θέλω το χταπόδι , χταπόδι ,χωρίς μακαρονάκια , ξύδια και κρασιά, και πήχτρα στο κρεμμύδι, 
θέλω τα χτένια σκέτα χωρίς ρύζια , 
τα μύδια , το πολύ αχνιστά αν δεν γίνεται να τα ψήσω στα κάρβουνα, 
κάνω μια υποχώρηση στους αχινούς που τους τρώω ως αχινοσαλάτα στις ψαροταβέρνες γιατί που θα τους βρώ αλλού ? 
και τα ψάρια σκέτα ..ψητά ή τηγανητά και κατ εξαίρεση σούπα ,μαζί με τις πατάτες , τα καρώτα και το σέλινό τους , όπως και τις σουπιές με μάραθο και μόνο ... 

Ομολογώ πως αυτό είναι μια παραξενιά μου αλλά σε μερικά «θεία» πράγματα δεν μπορώ να «βάζω χέρι». 
Θα ήταν σαν να έτρωγα την Ίον σοκολάτα, με αμύγδαλα, 
θα ήταν σαν να έβαζα στα γλυκά μερέντα αντί σοκολάτα 
 σαν να έτρωγα φυτικό τυρί , 
φέτα με λιγότερο αλάτι , 
γιαούρτι με τόσο τοις εκατό λιπαρά, 
για να μην πω και για την τελευταία αηδία του σαρακοστιανού χαλβά με τα νέα φρούτα που τα καλλιεργούνται επίσης « από νέα φρούτα» 

Αν αλλάξεις τις παραδοσιακές γεύσεις για να μοιάζουν με τις γεύσεις των «έξω» που μόνο εκεί έχεις επενδύσει , το έχασες το παιχνίδι πατριώτη .. 
Αν ανακατεύεις την ρίγανη με χίλια δύο μυριστικά για να παρουσιάσεις ποικιλία στις εξαγωγές σου τότε δεν εξάγεις το άρωμα της Πατρίδας σου. 
Ένα συνονθύλευμα χαρμανιού εξάγεις. 
Και αν ήθελες να φτιάχνεις χαρμάνια για να συναγωνιστείς τους εισαγωγείς ας έμενες στα καπνά σου ..Είναι βαριά η καλογερική όμως.. Οπότε ..ξεπούλα Όσο –όσο..!!! 
 (Τέλος παρένθεσης ) 

Όταν δέχεσαι επισκέπτη αφήνεις τις παραξενιές και τις ιδιοτροπίες σου στην άκρη .Και για να καπνίσεις ακόμα πρέπει να τον ρωτήσεις ..Και επειδή θα σου πεί ναι ..βγες χωρίς κουβέντα στο μπαλκόνι διακριτικά και κάνε μια τζούρα. 
Αλλιώς κάτσε μόνος σου στο σπίτι , κατέβασε ρολά και ευχαριστήσου τις ιδιοτροπίες σου . 

Έτσι λοιπόν σήμερα χωρίς τύψεις και μουρμούρα , έφτιαξα τα θαλασσινά , μπιφτέκια , αφού βρισκόμαστε σε περίοδο νηστείας και οι άλλοι νηστεύουν όπως και η φίλη που θα μ επισκεπτόταν. 



Τα υλικά των μπιφτεκιών είναι απλά. 
για τον κιμά: 
Χταπόδι , 
καλαμάρι, 
μύδια , 
γαρίδες 
και ένα άγνωστο υλικό για πολλούς, αφού σε καμιά σχεδόν σελίδα μαγειρικής στο διαδίκτυο δεν βλέπω να χρησιμοποιείται.. Το σουρίμι .. 
Τα υπόλοιπα υλικά είναι τα ίδια με των μπιφτεκιών από κιμά 
δλδ, ψωμί, 
κρεμμύδι , 
μυριστικά – που στην περίπτωσή μας, πάει ο δυόσμος , ο μάραθος, το εστραγκόν , 
καθώς και λίγο ούζο.


Αφήνω για ένα διάστημα το μείγμα σκεπασμένο στο ψυγείο μέχρι να μισο-ψηθούν οι πατάτες μου.. Τα μπιφτέκια δεν αργούν πολύ και προσέχουμε να μείνουν ζουμερά.. 

Τα συνοδεύουμε με μια δροσερή σαλάτα εποχής και με λευκό κρασί αν τα σερβίρουμε σαν κυρίως πιάτο 
ή με ούζο αν τα σερβίρουμε ως μεζέ, που σ αυτήν την περίπτωση θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει το ίδιο μείγμα κεφτεδάκια .

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Απ την παλαμίδα ως την λακέρδα τρία βήματα δρόμος



Βήμα πρώτο 
 Αγοράζετε μια παλαμίδα .
Βήμα δεύτερο 
Ψάχνετε στο διαδίκτυο ρωτάτε τους γνωστούς σας , παίρνετε στο νησί σας τηλέφωνο για συνταγή λακέρδας. 
Βήμα τρίτο 
Ζαλισμένη και μπερδεμένη απ όσα διαβάσατε τα παρατάτε όλα και παστώνετε το ψάρι όπως το πάστωναν οι παλιοί ψαράδες . 
 Εκτός των τριών βημάτων που σας περιέγραψα θα πρέπει να γνωρίζετε και μερικά μικροπράγματα για να έχετε το κεφάλι σας ήσυχο.. Στην λαϊκή ή στην ψαραγορά που θα αγοράσουμε την παλαμίδα δεν ρωτάμε ποτέ αν ξέρουν να μας το φιλετάρουν..Απαγορεύεται διά ροπάλου. 
Πρώτον γιατί ξέρουν άπαντες,  δεύτερον γιατί είναι προσβολή και τρίτον για να μην χάσετε την εμπιστοσύνη σας σε ακόμα ομάδα ανθρώπων ! 

Η καλύτερη δουλειά είναι να μάθουμε να φιλετάρουμε εμείς τα ψάρια μας φτάνει να έχουμε δυο καλά μαχαίρια γι αυτή τη δουλειά ( σπόντα για το τι δώρο θέλω στα γενέθλια μου φέτος) 
Μην το φοβόσαστε το φιλετάρισμα και μην ακούτε στην τηλεόραση τα βαρύγδουπα : 
- Τώρα φτάσαμε στο δυσκολότερο μέρος της όλης διαδικασίας..Στο φιλετάρισμα !! 
 Μπούρδες! Δεν ξέρω τι είδους κόμπλεξ είναι αυτό να τα παρουσιάζουν όλα δύσκολα .. 
Αν έχεις φρέσκο ψάρι και καλό μαχαίρι είναι παιχνιδάκι. (Τα καλά μαχαίρια είναι βέβαια λίγο ακριβούτσικα …αλλά μια φορά τον χρόνο έχεις κανείς τα γενέθλιά του )


Το ψάρι  έπρεπε να ανοίξει στα δύο και να αφαιρεθεί το κεντρικό κόκαλο. Αντί αυτού , άνοιξε στα δύο , κόπηκε στα τέσσερα και δεν αφαιρέθηκε το κόκαλο με αποτέλεσμα  να το πάω πίσω  , μην έχοντας κοφτερό και λεπτό μαχαίρι .

Δεν φτάνει  που τους άλλαξε τα φώτα  ..Τα κατέστρεψε!  Και έτσι εκτός απ τα νεύρα μου, είχα και αρκετή φύρα μέχρι να τα φέρω σε ένα υποφερτό σημείο..

Θα τα αλατίσω πρόχειρα και απ τις δυο πλευρές  με ημίχονδρο αλάτι  θα τα βάλω σε ένα σκεύος  με τρύπες  ώστε να φεύγουν τα υγρά και θα τα αφήσω στο ψυγείο για  24 ώρες.


η φύρα που λέγαμε που θα μπορούσε να είναι λιγότερη  Δεν την πετάμε  .. θα φτιάξουμε έναν όμορφο μεζέ.. Αλάτισμα, μερικές ώρες στο ψυγείο  και έτοιμο ..ξεπλένω , και προσθέτω λάδι  και λεμόνι..

Όταν περάσουν οι 24 ώρες  , ξεπλένουμε  τα κομμάτια του ψαριού και τα βάζουμε  για 12 ώρες  σε μια απαλή άλμη  που την φτιάχνουμε  με ένα λίτρο νερό και μια κουταλιά της σούπας αλάτι ..πάντα στο ψυγείο . Μετά  την  στραγγίζουμε την στεγνώνουμε  με χαρτί κουζίνας  και την βάζουμε σε  σπορέλαιο.     ( Αν η ποσότητα που έχουμε φτιάξει  είναι  μεγαλύτερη  βάζουμε πιο πολύ  αλάτι στην άλμη  για να διατηρηθεί  περισσότερο  χρόνο  η λακέρδα ) 


Και μετά απ όλα αυτά ,
- η λακέρδα μου θα γίνει φανταστική ! 
- Φτιάξτε την και θα με θυμηθείτε  ! 
-Σαν αυτήν δεν θα έχετε ξαναφάει ! 
Θα μπορούσα να ξεφώνιζα καμαρώνοντας σαν γύφτικο σκεπάρνι …αν ήμουν τηλεπερσόνα μαγείρισσα ή ψώνιο του διαδικτύου. 

Όμως όχι ! καταπληκτικές λακέρδες φτιάχνουν πολλοί ..ιδιαίτερα οι Τούρκοι..  
Παλαμούτ την λένε την παλαμίδα , 
palamut torik salamura την λακέρδα . 
Και χαίρεσαι να τους βλέπεις .. 
Στο άψε σβήσε ο Τούρκος ψαράς σου ετοιμάζει την παλαμίδα , την αλατίζει της βάζει μυρωδικά ,  
 -βάγια κυρίως -  την τυλίγει σε μια εφημερίδα ή χασαπόχαρτο και στην δίνει να την βάλεις στο ψυγείο σου όπως είναι, λέγοντάς σου και δυό συμβουλές πως θα συνεχίσεις μέχρι να είναι έτοιμη για το πιάτο σου.. 

Σ.Σ Η πάνω φωτό της λακέρδας στο πιάτο είναι περσινή..Αυτή που έφτιαξα σήμερα θα είναι έτοιμη μεθαύριο ..

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

Καθαροδευτέρα




Οι γιαλαντζί ντολμάδες είναι ανοιξιάτικο φαϊ αλλά και φαγητό που φτιάχνουμε την καθαρά Δευτέρα. Ποτέ δεν τους έτρωγα μικρή γιατί τους θεωρούσα βέβηλους που είχαν το θράσος να παραβγούν τους κανονικούς ντολμάδες με κιμά και αυγολέμονο. 
Όσες φορές τους είχα δοκιμάσει ήταν σε σχολικές εκδρομές που ήταν το πιο κατάλληλο και χωρίς ζουμιά φαγητό για να πάρει μαζί του ένα παιδί.. Γιαλαντζί πατατοκεφτέδες, σφουγκάτο..  
Τώρα όχι μόνο μ αρέσουν αλλά προσπαθώ να ακολουθώ πιστά την συνταγή των γιαγιάδων.. 

Εν αρχή είναι τα φύλλα ..φρέσκα ή διατηρημένα φτάνει να είναι τρυφερά.. δύσκολα θα βρεις στο εμπόριο τέτοια.. Κάθε άνοιξη αγοράζω απ την λαϊκή και τα βάζω στην κατάψυξη αλλά ποτέ δεν μου φτάνουνε μέχρι τα κούλουμα.. 
Φέτος όμως κατάφερα να κρατήσω ένα πακετάκι με 30 φύλλα ακριβώς γι αυτή την ημέρα.. 

 Πρώτα τα φύλλα λοιπόν και μετά τα μυρωδικά, που σ αυτά δεν κάνω σκόντο.. Π.χ.Γιαλαντζί ντολμάδες δεν κάνουμε ποτέ αν δεν έχουμε μάραθο.. 
Σήμερα , τελευταία Κυριακή της Αποκριάς θυμήθηκα πως δεν έχω, όχι μόνο μάραθο( και που να βρεις τέτοια εποχή μάραθο ) αλλά είχα ξεχάσει να πάρω και μαρούλι που πάντα βάζω μέσα..
Κανονικά δεν μπορούσα να τα φτιάξω αφού τα πάντα σήμερα και αύριο είναι κλειστά. 

 Η φλασιά μου ήρθε ως από μηχανής θεός .. 
Οι γλάστρες μου ήταν γεμάτες με ζοχούς και τρυφερές τσουκνίδες και όχι μόνο αυτό αλλά ο περσινός μου μάραθος βρισκόταν ξερός μέσα στην γλάστρα του .. έκοψα μερικά απ τα κλαράκια του και τα άφησα για λίγο σε χλιαρό νερό ..Ίσως να μην είχε χαθεί εντελώς το άρωμά του. 
Μετά τα έστρωσα με προσοχή στον πάτο της κατσαρόλας κι εκεί πάνω έβαλα τους ντολμάδες μου και τους άφησα να βράσουν . 




Με την πρώτη βράση μύρισε το σπίτι μάραθο που μ έκανε μια ευτυχισμένη νοικοκυρά..
Έμενε τώρα να δω αν έκανα καλά που έβαλα μέσα τους ζοχούς και τις τσουκνίδες . 
Έβρασαν , 
κρύωσαν 
και ούτε πήραν είδηση πως δεν είχαν μέσα μαρούλι ..
Γιαλαντζί ντολμάδες αυτοί , γιαλαντζί μαγείρισσα εγώ.. 

Υ.Γ Αν και η γενιά μου κρατάει κι απ την Μικρά Ασία σ αυτό το φαϊ δεν βάζω ούτε κουκουνάρια ούτε σταφίδες . Μόνο : 

Ρύζι, 
λάδι 
φρέσκα και ξερά κρεμμύδια , 
μάραθο, 
δυόσμο, 
μαρούλι ψιλοκομμένο 
και τον χυμό ενός λεμονιού μέσα στην γέμιση , αλλά και μέσα στην κατσαρόλα που βράζουν. ( παλιά έβαζαν μερικά άγουρα ερίκια ή αγουρίδα.)



Και μετά απ αυτήν την επιτυχία γιατί να μην επιχειρήσω και κάτι άλλο μαζί με την ταραμοσαλάτα ? γιατί να μην επιχειρήσω να κάνω μια καπαροσαλάτα ?


Καπαροσαλάτα..Και έτυχε και πέτυχε 


Και αν δεν είναι καλή …ε μην είμαστε και αχάριστοι ! 
δεν μας πετυχαίνουν όλα στην ζωή μας !!